सामग्रीची ओळख कोण करून देऊ शकते?सिरॅमिक शौचालयेत्याचे फायदे आणि तोटे
सिरॅमिक टॉयलेटचे साहित्य सिरॅमिक असते, जे उच्च तापमानावर भाजलेल्या पोर्सिलेन मातीपासून बनवलेले असते आणि त्याच्या पृष्ठभागावर ग्लेजचा थर असतो. याचे फायदे म्हणजे ते सुंदर दिसते, स्वच्छ करण्यास सोपे असते आणि दीर्घकाळ टिकते. याचा तोटा असा आहे की वाहतुकीदरम्यान ते सहज खराब होऊ शकते.
अमेरिकन स्टँडर्ड वॉटर पोर्सिलेन अल्ट्रा क्लीन टेक्नॉलॉजी आहे का?टॉयलेट फ्लश केलेपाण्याचा प्रवाह वाढल्यामुळे स्वच्छ
नाही, वॉटर सिरेमिक अल्ट्रा क्लीन टेक्नॉलॉजी स्वच्छ धुते याचे कारण म्हणजे त्यातील सिरेमिक मटेरियल.शौचालययात तीव्र जलस्नेहकता आहे, जी पाण्याच्या रेणूंना जोरदारपणे आकर्षित करते आणि सिरॅमिक पृष्ठभाग व घाण यांच्यामध्ये पाण्याचा प्रवाह शिरू देते. त्यामुळे, प्रत्येक फ्लश दरम्यान पाण्याच्या प्रवाहाच्या जोरामुळे घाण गळून पडते, आणि पाण्याचा प्रवाह वाढवल्यामुळे नव्हे, तर सहज स्वच्छतेचा परिणाम साधला जातो.
माझ्या मते, फ्लशिंग करणेअमेरिकन स्टँडर्ड टॉयलेटहे खूपच अप्रतिम आहे. अमेरिकन स्टँडर्डचे वॉटर सिरेमिक अल्ट्रा क्लीनिंग तंत्रज्ञान घाण काढून टाकणे आणि पाण्याचे डाग रोखणे या कार्यावर लक्ष केंद्रित करते. विक्रेत्याच्या माहितीनुसार, या तंत्रज्ञानाच्या टॉयलेटसाठी वापरल्या जाणाऱ्या सिरेमिक मटेरियलमध्ये तीव्र जलस्नेहकता (हायड्रोफिलिसिटी) असते. फ्लश केल्यावर, टॉयलेटच्या पृष्ठभागामध्ये आणि घाणीमध्ये पाणी शिरते, ज्यामुळे घाण सैल होऊन गळून पडते. मी प्रदर्शनात त्यांचे प्रत्यक्ष प्रात्यक्षिक पाहिले आहे आणि त्याचा तुलनात्मक परिणाम अजूनही खूप स्पष्ट दिसतो.
४. शौचालय सिरॅमिक्सचे का बनवलेले असते?
मूळ शौचालय लाकडाचे बनलेले असल्यामुळे, त्यात पुरेशी मजबुती नव्हती, त्यामुळे त्यातून पाणी गळण्याची शक्यता होती आणि त्याला विशिष्ट आकार देणे कठीण होते. कालांतराने, शौचालयावर विष्ठा साचून जीवाणूंची वाढ होत असे आणि रोग पसरत असत. नंतर, काही लोकांनी शौचालय बनवण्यासाठी दगड आणि शिशाचा वापर करण्याचे सुचवले, म्हणजेच दगड आणि शिशाला तापवून, त्यातील फटी डांबर, राळ आणि मेणाने बंद केल्या जात. या प्रकारच्या शौचालयामुळे गळतीची समस्या सुटली, परंतु ते बनवण्यासाठी आणि वापरण्यासाठी खूप किचकट होते. भरपूर धूळ साचण्यासोबतच, हिवाळ्यात त्यावर बसल्याने थंडी वाजत असे आणि आरोग्याला अनेक धोके निर्माण होत असत. चिनी मातीची भांडी युरोपमध्ये आल्यानंतर, शौचालय तंत्रज्ञानाच्या विकासात एक नवीन अध्याय सुरू झाला. युरोपियन लोकांनी मातीची भांडी बनवण्याच्या कलेत प्राविण्य मिळवल्यामुळे, मातीच्या भांड्यांचा हळूहळू विकास झाला; सुरुवातीला एक आलिशान वस्तू म्हणून ओळखली जाणारी ही भांडी शौचालये बनवण्यासाठी लागणाऱ्या कच्च्या मालामध्ये रूपांतरित झाली. सिरॅमिक शौचालये मजबूत आणि गळती-मुक्त असतात, त्यात जीवाणूंचे अवशेष राहत नाहीत, ती स्वच्छ करण्यास सोपी असतात आणि त्यांचे आयुष्यही दीर्घ असते, ज्यामुळे शौचालय विकासाच्या इतिहासात एक मोठी झेप ठरली. १८८३ मध्ये, थॉमस ट्युरिफेडने सिरॅमिक टॉयलेट्सचे व्यापारीकरण केले आणि ते सर्वाधिक वापरले जाणारे सॅनिटरी वेअर बनले. त्यामुळे आता सर्व टॉयलेट्स सिरॅमिकची बनलेली असतात.
A शौचालयत्यामध्ये खालील तीन कार्ये पूर्ण करण्याची क्षमता असणे आवश्यक आहे: पहिले म्हणजे, ते एक फ्लशिंग मशीन असले पाहिजे; दुसरे म्हणजे, ते जलरोधक, स्वच्छ आणि आरोग्यदायी असले पाहिजे; आणि शेवटी, ते मजबूत असले पाहिजे. कारण लोक टॉयलेटवर बसतात, तर काहींचे वजन जास्त असते. आणि पोर्सिलेनने वरील तीन गरजा आधीच पूर्ण केल्या आहेत. टॉयलेटची रचना प्रत्यक्षात खूप गुंतागुंतीची असते, ज्यात पाण्याच्या टाक्या, व्हॉल्व्ह, ओव्हरफ्लो पाईप आणि सांडपाण्याचे पाईप असतात – हे सर्व खूप नाजूक असून त्यात अनेक क्लिष्ट अभियांत्रिकी अनुप्रयोग समाविष्ट आहेत. काचेप्रमाणेच सिरॅमिक टॉयलेट चिकणमाती आणि पाण्यापासून बनवले जातात. टॉयलेट तयार करण्याच्या प्रक्रियेमध्ये बिलेट मॅन्युफॅक्चरिंग, बिलेट फॉर्मिंग आणि पोर्सिलेन सिंटरिंग यांचा समावेश होतो. या प्रक्रिया तुलनेने सोप्या आणि किफायतशीर आहेत. दुसरीकडे, प्लॅस्टिकपासून वस्तू बनवण्याची प्रक्रिया एक्सट्रूजन किंवा इंजेक्शन मोल्डिंग आहे. गुंतागुंतीच्या रचनेचे टॉयलेट बनवण्यासाठी प्लॅस्टिक वापरण्याचा खर्च खूप जास्त असतो. म्हणूनच टॉयलेटमध्ये प्लॅस्टिकचा वापर सहसा फक्त सीट म्हणून केला जातो: मुख्य साहित्य म्हणून त्याचा वापर केल्यास खर्च वाढू शकतो. टिकाऊपणा हा आणखी एक घटक आहे. आपल्या सर्वांना टॉयलेटवर खाली बसण्याची गरज असते – जेव्हा आपण त्यावर खाली बसतो, तेव्हा काहीही सांडू नये किंवा उडू नये हे उत्तम. अतिशय टिकाऊ पोर्सिलेन खूप मजबूत आणि कडक असते. या प्लास्टिकची हमी देता येत नाही. जर तुम्ही सडपातळ आणि सामान्य व्यक्ती असाल, तर तुम्हाला हा मुद्दा कदाचित फारसा समजणार नाही. तथापि, जास्त वजन असलेल्या व्यक्तीसाठी, जर त्यांना प्रत्येक वेळी टॉयलेट वापरताना जोरात खाली बसावे लागत असेल, आणिशौचालयही एक टिकाऊ वस्तू असली तरी, कालांतराने सर्वसाधारण दिवसात एक-दोन जोरदार धक्क्यांनी प्लास्टिकचे साहित्य हळूहळू वाकेल याची कल्पना करता येते. हा वापरकर्त्यासाठी एक अत्यंत महत्त्वाचा अनुभव आहे.
शौचालयामध्ये खालील तीन कार्ये पूर्ण करण्याची क्षमता असणे आवश्यक आहे: पहिले म्हणजे, ते एक फ्लशिंग मशीन असले पाहिजे; दुसरे म्हणजे, ते जलरोधक, स्वच्छ आणि आरोग्यदायी असले पाहिजे; आणि शेवटी, ते मजबूत असले पाहिजे. कारण लोक शौचालयावर बसतात, तर काहींचे वजन जास्त असते. आणि पोर्सिलेनने वरील तीन गरजा आधीच पूर्ण केल्या आहेत. शौचालयाची रचना प्रत्यक्षात खूप गुंतागुंतीची असते, ज्यात पाण्याच्या टाक्या, व्हॉल्व्ह, ओव्हरफ्लो पाईप आणि सांडपाण्याचे पाईप असतात – हे सर्व खूप नाजूक असून त्यात अनेक क्लिष्ट अभियांत्रिकी अनुप्रयोग समाविष्ट आहेत. काचेप्रमाणेच सिरॅमिक शौचालये चिकणमाती आणि पाण्यापासून बनवली जातात. शौचालये तयार करण्याच्या प्रक्रियेमध्ये बिलेट मॅन्युफॅक्चरिंग, बिलेट फॉर्मिंग आणि पोर्सिलेन सिंटरिंग यांचा समावेश होतो. या प्रक्रिया तुलनेने सोप्या आणि किफायतशीर आहेत. दुसरीकडे, प्लॅस्टिकपासून वस्तू बनवण्याची प्रक्रिया एक्सट्रूजन किंवा इंजेक्शन मोल्डिंग आहे. गुंतागुंतीच्या रचनेचे शौचालय बनवण्यासाठी प्लॅस्टिक वापरण्याचा खर्च खूप जास्त असतो. म्हणूनच शौचालयांमध्ये प्लॅस्टिकचा वापर सहसा फक्त सीट म्हणून केला जातो: मुख्य साहित्य म्हणून त्याचा वापर केल्यास खर्च वाढू शकतो. आणखी एक घटक म्हणजे टिकाऊपणा. आपल्या सर्वांना टॉयलेटवर बसून शौचास बसावे लागते – आणि असे करताना, काहीही सांडू नये किंवा उडू नये हे उत्तम. अतिशय टिकाऊ पोर्सिलेन खूप मजबूत आणि ताठर असते. या प्लास्टिकची हमी देता येत नाही. जर तुम्ही सडपातळ आणि सामान्य व्यक्ती असाल, तर तुम्हाला हा मुद्दा कदाचित फारसा समजणार नाही. तथापि, जास्त वजन असलेल्या व्यक्तीसाठी, जर प्रत्येक वेळी टॉयलेट वापरताना त्यांना जोरात धक्का बसत असेल आणि टॉयलेट ही एक टिकाऊ वस्तू असेल, तर कल्पना करता येते की कालांतराने, सामान्य दिवसात एक-दोन जोरदार धक्क्यांमुळे प्लास्टिकचे साहित्य हळूहळू वाकेल. हा वापरकर्त्यासाठी एक खूप महत्त्वाचा अनुभव आहे.
कारण मूळ शौचालय लाकडाचे बनलेले होते, परंतु त्यात पुरेशी मजबुती नव्हती, त्यामुळे त्यातून पाणी गळण्याची शक्यता होती आणि त्याला विशिष्ट आकार देणे कठीण होते. कालांतराने, शौचालयावर विष्ठा साचून जिवाणूंची वाढ होते आणि रोग पसरतात. नंतर, काही लोकांनी शौचालय बनवण्यासाठी दगड आणि शिशाचा वापर करण्याचे सुचवले, म्हणजेच दगड आणि शिशाला तापवून, त्यांच्यातील फटी डांबर, राळ आणि मेणाने बंद कराव्यात.शौचालयाचा प्रकारगळतीची समस्या सोडवते, परंतु त्याचे उत्पादन करणे आणि वापरणे खूप किचकट आहे. त्यातच खूप धूळ साचते, हिवाळ्यात त्यावर बसल्याने थंडी वाजते आणि आरोग्याला अनेक धोके निर्माण होतात. चिनी पोर्सिलेन युरोपमध्ये आल्यानंतर, शौचालय तंत्रज्ञानाच्या विकासात एक नवीन अध्याय सुरू झाला. युरोपियन लोकांनी पोर्सिलेन बनवण्याच्या कलेत प्राविण्य मिळवल्यामुळे, पोर्सिलेन हळूहळू सुरुवातीच्या आलिशान वस्तूपासून शौचालये बनवण्यासाठी लागणाऱ्या कच्च्या मालापर्यंत विकसित झाले. सिरॅमिक शौचालये मजबूत आणि गळती-मुक्त असतात, अवशिष्ट जीवाणूंपासून मुक्त असतात, स्वच्छ करण्यास सोपी असतात आणि त्यांचे आयुष्य दीर्घ असते, ज्यामुळे शौचालय विकासाच्या इतिहासात त्यांनी एक मोठी झेप घेतली. १८८३ मध्ये, थॉमस ट्युरिफेडने सिरॅमिक शौचालयांचे व्यापारीकरण केले आणि ती सर्वात जास्त वापरली जाणारी स्वच्छताविषयक वस्तू बनली. त्यामुळे आता सर्व शौचालये सिरॅमिकची बनलेली असतात. हे उत्तर आरोग्यदायी जीवनशैली वर्गीकरणातील एक प्रसिद्ध तज्ञ, काय होंगलिंग यांनी सुचवले आहे.
मूळ शौचालय लाकडाचे बनलेले असल्यामुळे, त्यात पुरेशी मजबुती नव्हती, त्यामुळे त्यातून पाणी गळण्याची शक्यता होती आणि त्याला विशिष्ट आकार देणे कठीण होते. कालांतराने, शौचालयावर विष्ठा साचून जीवाणूंची वाढ होत असे आणि रोग पसरत असत. नंतर, काही लोकांनी शौचालय बनवण्यासाठी दगड आणि शिशाचा वापर करण्याचे सुचवले, म्हणजेच दगड आणि शिशाला तापवून, त्यातील फटी डांबर, राळ आणि मेणाने बंद केल्या जात. या प्रकारच्या शौचालयामुळे गळतीची समस्या सुटली, परंतु ते बनवण्यासाठी आणि वापरण्यासाठी खूप किचकट होते. भरपूर धूळ साचण्यासोबतच, हिवाळ्यात त्यावर बसल्याने थंडी वाजत असे आणि आरोग्याला अनेक धोके निर्माण होत असत. चिनी मातीची भांडी युरोपमध्ये आल्यानंतर, शौचालय तंत्रज्ञानाच्या विकासात एक नवीन अध्याय सुरू झाला. युरोपियन लोकांनी मातीची भांडी बनवण्याच्या कलेत प्राविण्य मिळवल्यामुळे, मातीच्या भांड्यांचा हळूहळू विकास झाला; सुरुवातीला एक आलिशान वस्तू म्हणून ओळखली जाणारी ही भांडी शौचालये बनवण्यासाठी लागणाऱ्या कच्च्या मालामध्ये रूपांतरित झाली. सिरॅमिक शौचालये मजबूत आणि गळती-मुक्त असतात, त्यात जीवाणूंचे अवशेष राहत नाहीत, ती स्वच्छ करण्यास सोपी असतात आणि त्यांचे आयुष्यही दीर्घ असते, ज्यामुळे शौचालय विकासाच्या इतिहासात एक मोठी झेप ठरली. १८८३ मध्ये, थॉमस ट्युरिफेडने सिरॅमिक टॉयलेट्सचे व्यापारीकरण केले आणि ते सर्वाधिक वापरले जाणारे सॅनिटरी वेअर बनले. त्यामुळे आता सर्व टॉयलेट्स सिरॅमिकची बनलेली असतात.
